drunk

ε
λίγο τρέμω αλλά κάτι κάνω
ξες λένε είναι τώρα
η φάση που όλα βγαίνουνε
μα εγώ τα 'χω αμπαρώσει.

ποιος έχασε πάλι το κλειδί;

μην της το πείτε πως δε το χάσαμε
τα 'χει χαμένα.

ε
τώρα ήρθε μήνυμα
ενώ έγραφα το τώρα
και τώρα σκέφτηκα
το ποίημα που δε διάβασες ποτέ.

η ιστορία τρώει τον εαυτό της
εγώ τρέφομαι από ιστορίες τρόμου
και η αλήθεια με τρομάζει.

και ο έρωτας;

κοίτα
έως τώρα
κάθε χ υπήρξε χ.
μεταβλητή.
κι ένας ο αμετάβλητος
εσύ.
έως τώρα
ο χρόνος δούλευε παράλληλα
η ιστορία σε αναμονή
κι οι παρεμβολές..
έ ω ς  τ ώ ρ α .

καταλαβαίνεις;

δεν καταλαβαίνω.
τόσο βαθιές οι χαραγμές
από κομμένα νύχια.
εγώ πήγα να αποδεχθώ τον πόνο
και κάπου στην πορεία εξαρτήθηκα.

χα.

πάντως
δε ξέρω
καλά τα πάω στο πληκτρολόγιο
μπα
δε νομίζω

χα.

μου αρέσει να γελάω όταν θλίβομαι.
ή μάλλον
δε μου αρέσει καθόλου.
αχ
χα.

όταν κοιτάς ανατριχιάζω.
όταν παγώνεις τρέμω.

ε ντάξει
λίγο τρέμω.
αλλά κάτι κάνω.

νομίζω παίρνεις τηλέφωνο.
αύριο θα τα θυμάμαι όλα και σίγα
όλα καλά.

συγνώμη, δε μπορώ να μιλήσω.

α
ευχαριστώ.

α
εμ μπλου
ντα μπου ντι ντα μπου ντάι.

α
ναι
ευχαριστώ 
εννοώ
που μου κέρασες τον κόσμο.

α
όχι όχι
μη φοβάσαι
απλά η φωνή δε βγαίνει
και μοιάζουν τα βλέφαρά μου με καρτούν.
χαχα.
πονάει η καρδιά μου.
αυτές τις μέρες.
πονάει.
χα
χα.

λες να μην τα θυμάμαι αύριο τελικά;
πλάκα θα ΄χει.
χα...

σε σκεφτόμουν στο δρόμο
να ξες
θύμιζες..
ναι αλλά
πάντα σε σκέφτομαι.
ενδιάμεσα από πράξεις.
χίλιες και μία εξαφανίσεις
πλας
χίλιες και μία αναπάντητες κλήσεις
επί 
χιλιάδες σπαραγμούς.
χαχαχα.
εγώ ξεχνάω.
εσύ;
ξεχνάω.
όταν πραγματικά το εννοείς
σημαίνει θυμάμαι επώδυνα
και επιλέγω
ασυναίσθητα.

ε
είπα!
το κλειδί;

μόνο άμα μείνεις
να μη φύγεις.
καταλαβαίνεις;

έκλεισε το τηλέφωνο.
θα πάρω αύριο.
θα είσαι εδώ.

και ο έρωτας;

είναι άδικα εδώ.
δεν μου αρέσει.
μυρίζει νοσοκομείο.
και πονάει η καρδιά μου.

ναι
και ο έρωτας;

και ο έρωτας, δεν κάνει θαύματα.
σ' αγαπώ.

dream sequence

βγήκε μία σύγχυση και περπατά στους δρόμους
άυπνη και άβαφη
θεέ ποιο το χειρότερο

άσχημος κόσμος, μωρό μου
και ξεχνάω γιατί
προστάτεψα τόσο εμμονικά τα λογικά μου

κρυφά όταν κοιμάσαι
φαντάζομαι καταστροφές
και φοβάμαι το θάνατο

κρυφά
όταν κοιμάσαι
περιμένω να ξυπνήσω όπως στις ταινίες
να μου ανακοινώσουν πίσω από το πλαστικό φως
πως ήμουνα σε κόμμα

η κατάσταση
δύσκολα μού είναι αληθινή
αλλά τα καταφέρνω πού και πού
και λίγο σπάω.


πανικός
και ντεπόν αναβράζον

άοσμο
άγευστο
άσχημος
κόσμος

αηδιαστικά ισορροπημένος
μα θέλω να ζήσω το μαζί ανισόρροπα
ατέρμονα
και ανελέητα

παρακαλώ

ο νόμος του Μέρφυ

η επανάληψη είναι η μήτηρ της απελπισίας
κι ο φόβος της, πατέρας άκληρος


φοβάμαι
το πλατς που κάνουν οι σταγόνες του νερού
όταν πέφτουν απ' τα μαλλιά σου στο πλακάκι
χωρίς να έχω βάλει τάπα στην μπανιέρα
τα χάρτινα μνημεία που μας χτίζουμε τόσο πλάι στα τσιγάρα μας
τις τελευταίες γουλιές από ρακή κοντά στο νεροχύτη

το κουμπί διαγρ-αφής δίπλα στο εικονίδιο της μουσικής μου
την αυτόματη διόρθωση του κινητού
τα λήμματα παγκόσμιας ιστορίας

τα ρούχα που στενεύουν στο πλυντήριο
τους αναπτήρες που στερεύουν από υγραέριο
τις μελανιές που κιτρινίζουν

φοβάμαι
τις λέξεις μου στα τετράδια που δεν πρόλαβες
το αίμα σου στους τοίχους που δεν άγγιξα
τους εφιάλτες που είδαμε αγκαλιά

φοβάμαι τη ρεβάνς που μου χρωστάει ο φόβος
αφού μ΄ άφησε ο χρόνος να σε φτάσω

κι ελπίζω μονάχα
οι θάνατοί μας να μην είναι τόσο ταιριαστοί
και σε ικετεύω
μονάχα
παραχώρησέ μου τον αληθινό

είχα πει

εκπαίδευση στη μιζέρια

εντριβή στην καταστροφή

σπουδαγμένο κορίτσι

με όνομα

Άλφα.

πόσοι αναγνωρίζουν τη λέξη αριθμός

πόσοι ένιωσαν περήφανοι που κλείσαν τα πατζούρια

άνθρωποι μόνοι

άνθρωποι ήσυχοι

που ξέρουν μόνο να ουρλιάζουνε κατάρες

ήσυχοι

ποιο παιδάκι ξέρει;

να σηκώσει το χέρι του

να δείξει

αυτός

αυτός με πείραξε

αυτός

εγώ

εγώ δεν

δεν

δεν κάνουμε έτσι

κάνουμε αλλιώς

εκτός αν πάει αλλιώς η φάση

και το αλλιώς είναι έτσι

ε;

έτσι;

εγώ

εγώ

δεν

τα μπορώ αυτά

αυτά

για σας

που αναπνέετε μεταξύ σας τον καπνό

ε ναι

ε;

πόσοι άνθρωποι πληγωμένοι

αποφασισμένοι

να μην αποφασίζουν πια

η ελπίδα στα ενήλικα μεταφράζεται ανοησία

ο έρωτας αναμονή της δυστυχίας

κάναμε οι άθλιοι τις πεταλούδες να μοιάζουνε με σφαίρες

κι εγώ

εγώ

κάποιο εγώ

εγώ

που είχα πει δε θα πιστέψω...

οι πεταλούδες θα ναι πάντα όμορφες

και ελεύθερες

καμιά σχέση δε θα θέλουν να χουνε με τα στομάχια σας

πάντα ποιητικές

πάντα ετοιμοθάνατες

όχι σαν κι εμάς

που δεν ετοιμαστήκαμε ποτέ 

απ' την αρχή του χρόνου