παιδιά

η σχέση μου με το πληκτρολόγιο 
περνάει κρίση
ξεμένω από αποθέματα 
να ταΐσω τα τετράδια 
τα 'χα μαθημένα σε τροφή συγκεκριμένη
κονσέρβα κενή, 
συν δέκα τα εκατό μοναξιά σε προσφορά

ευτυχία
τόση ευτυχία
τόσα χρόνια ορθογραφία
και δεν ξέρω ακόμη πώς γράφεται
μονάχα προσπαθώ καμιά φορά
στις σημειώσεις του κινητού μου να χωρέσω
σε περιορισμένους πενήντα χαρακτήρες
αποσπασματικές εκφράσεις 
μεθυσμένες
και ξένες με το επόμενό μου ξύπνημα

«να βλέπεις τον έρωτα 
όπως αυτός σε βλέπει» 

τόσα χρόνια φόβος
τόσος κόπος
και τόση αμηχανία τώρα
μπροστά στο αδύνατο
και αδύναμο
του τότε

τρομάζει
να μην τρομάζω

τόση ευτυχία
και δεν ξέρω ακόμη πώς

μαθαίνω απ' την αρχή την αλφαβήτα
σε αφήνω να μου δείξεις το περπάτημα
και αναρωτιέμαι για τα πάντα 

χρωματίζω το σώμα μου
γκρινιάζω
χοροπηδάω στο κρεβάτι
ζητάω παραμύθια
σε αναγκάζω με τα δόντια μου να μείνεις

κι αν φύγεις
θα ΄χω πλέον κι εγώ
μια δική μου τραγωδία
να διδάξουν στα παιδιά

snowmen

η πόλη γέμισε αλεύρι στραφταλίζον
οι άνθρωποι εδώ, στη δόνηση
μόνο κλαίνε ή γελάνε
στο δρόμο τα αμάξια κουβαλάνε νέα δόντια
και από κάτω οι σωλήνες μας κοιμούνται,

βγάλε με μια φωτογραφία.

χωρίς αντιδράσεις

στο κάθε βήμα αποστροφής
έχω τοποθετήσει
στη βάση απ' τη φτέρνα σου
το κουμπί-
απενεργοποίηση
μέχρι νεωτέρας
επιστροφής

τα μάτια κάνουν τη δουλειά
με ιδιαίτερη προτίμηση στη βρώμικη
τα δικά του μολύνουν τα δικά μου
και τα κρακς
και τα ουπς
στέλνουν μηνύματα σιωπής
απ' το χιλιόμετρο

η αυτόματη αντίδραση
είναι χωρίς αντιδράσεις
και γενικότερα
χωρίς δράσεις
καρτερικά
περιμένω
καλωσορίζω
το επόμενο
ασύμμετρο καρδιοχτύπημα
και κανένα άλλο χτύπημα
στην πόρτα
περιμένω
και αργήσατε

τι αγενές
με είχατε καλομάθει σε συνέπεια
καταστροφής

37,2

καλημέρα
καλησπέρα
καληνύχτα
ένας κύκλος γύρω από τον κύκλο
σε αντίθετες κατευθύνσεις
έτσι για να μπερδευτείς
ξημέρωσε
και ο κύκλος δεν τελειώνει
κι εσύ ακόμη μουρμουρίζεις
ότι κύκλοι υπάρχουν μόνο στα παραμύθια
και απογοητεύεσαι απ' το μυαλό μου
που σκέφτεται τη ζωή σε γεωμετρικά σχήματα
ενώ είχα τόσες προοπτικές
να ξεχωρίζω
να αναγνωρίζω
ένα σωστό και δύο
χιλιάδες λάθη
μόνο που το σωστό είναι μπλε
και τα λάθη είναι μαύρα
και δεν φαίνονται
σωστά
αλλά
υπάρχει τώρα ανάμεσα στα σώματά μας μία ίνα
ή ένα νήμα
οδοντικό
γιατί πονάνε τα σαγόνια μου
που κάπως τρεμοπαίζει
ενώ συνεχίζει να ξημερώνει
καλημέρα
ή καλύτερα
για τους δυο μας
καλησπέρα
και αποφεύγουμε την καληνύχτα
γιατί δονείται το νήμα μας
τριάντα επτά φορές
και άλλες δύο
μια για τον καθένα
και τρομάζουμε
δεν μας αρέσει να τρομάζουμε
και μας πάει βόλτες το σχοινί
δεν μου αρέσει να τρομάζουμε
δεν μου αρέσει να με τρομάζεις
γιατί είσαι καλός σε αυτό
και εγώ είμαι καλύτερη
και μόνο εδώ
δεν μου αρέσει
που στα όνειρά μου συνδέονται οι εποχές
και όταν ξυπνάω πρώτα καπνίζω
και μετά βάζω θερμόμετρο
τριάντα επτά
και δύο
ένα για τον καθένα μας.