ripped

ήταν ένα σκίσιμο στον αέρα
σαν πίξελ.

μέσα από το πίξελ
άνοιγε ο κόσμος
μας

πίσω
σκονισμένες αναμνήσεις
πάνω σε γόνατα ανίκανα

μια ρουτίνα πανικού,
μαθήματα πνιγμού
με διαλείμματα ελπίδας

καθρέπτες σε όλα τα δωμάτια
και κάθε τζαμαρία μια αντανάκλαση
να θυμίζουν ότι σπάει το γυαλί
και εκείνη
ακόμη με σκισίματα
ακροβατεί

ένα σκίσιμο στον αέρα
και μία τελευταία φράση

έβγαλα τον έρωτά μου ασπροπρόσωπο,
δεν έχει άλλο να πονάω

άντε

σκαρφαλώνω στο στήθος σου
φτάνω στο ύψος σου
δένω σταυρό τα πόδια
τώρα δε φεύγω
πάρτο χαμπάρι
εγώ δυσκολεύτηκα
αλλά το πήρα

παίρνω πρέφα το άρωμά σου στο δωμάτιο
νικάει το υγρό για τα άλατα στο νιπτήρα
και τη χλωρίνη που έριξα
να καθαρίσω το συκώτι μου

σηκώνω το ανάστημα μετά από καιρό
διεκδικώ ξανά λίγη χαρά
από εκείνη που μοιασε κάπως στο χαμόγελό σου
όταν μου λεγες στο τέλος καληνύχτα
ξεχνώντας τις μορφές που σε κοιτούν πίσω από τον πάγκο
και για μερικά δευτερόλεπτα υπήρχα μόνο εγώ

εμένα μην με υποτιμάς
τρομάζω
φωνάζω
και τρεκλίζω στο περπάτημα
μονάχα επειδή ξέρω πως τελικά
θα τον ζήσω τον καριόλη τον έρωτα
όπως του αρμόζει
αιματικά
σπαρακτικά
και πάντα σε λάθος χρόνο

ετήσια εορτή τώρα στήνω σ' έναν άλλον μου εαυτό
για τη μέρα που τελικά έγινε το κρακ
στον αριστερό μου ώμο
στην αριστερή μου σπάλα
μέχρι εκεί τέλος πάντων
που πιάνει η καρδιά

καρδιά μου θα παλέψουμε τώρα
ο καθένας με τα σπλάχνα του
κι εγώ με τους εφιάλτες κάτω απ' τα σεντόνια σου
μέχρι να ξορκιστεί τελείως το κακό
και μείνουμε μόνοι σε μια παραλία καλοκαίρι
μετά από τη δουλειά
μετά από τη φωτιά

θα κάψω τους διαβόλους
μέσα στο κεφάλι
γιατί τους έμοιασε πολύ η ζωή μου
και η δική μας μυρίζει θάλασσα λιμανιού
και καφέ με καραμέλα

άντε,
έλα

παίζεις

Δεν μπορείς να μιλήσεις.
Δεν μπορείς να μιλήσεις.
Τα χέρια μου κρέμονται σαν τις νυχτερίδες πάνω απ' το ταβάνι.


καινούριες λέξεις χτυπάνε νεύρο στο κεφάλι
και απ' τα χείλη δεν θυμάμαι τα ελληνικά
παίζουν τώρα σαν μελωδία που σου κόλλησε από το ράδιο
ατάκες, ιστορίες και ζωές
πίσω απ' τα μάτια μου
και μπρος τους
όλο παίζεις εσύ

περνάω τώρα τις μέρες μου στο μεταίχμιο
ανάμεσα σε όλες τις πιθανές μου ιστορίες
και στα χαρτιά μού βγαίνει θάνατος

χτυπά το ξυπνητήρι για όγδοη φορά
δεν κοιμάμαι βαθιά
απλά κοιμάμαι ξανά

είναι σημαντικό καμιά φορά
να ξαπλώνει κανείς στο κρεβάτι μονάχα από κούραση
είναι σημαντικό καμιά φορά
να γκρινιάζουμε
για τον καιρό
για το μυρμήγκιασμα στο πόδι
για το χαλασμένο τάπερ στο ψυγείο
είναι σημαντικό καμιά φορά
να μην τα παίρνουμε όλα πια στα σοβαρά
μονάχα εμάς

να μας πιστεύουμε εμάς
καμιά φορά

κι όσα είπες, τελικά

είχα πει θα πέθαινα για σένα

  αποστολή εξετελέσθη.