Όλα ήταν μια στιγμή

Τα λεπτά, ελάχιστα όπως είναι,

περνάνε αστραπιαία και με την ορμή τους

ξεριζώνουν τα κομμάτια μου ένα προς ένα,

αφήνοντάς με μισή και γυμνή,

να ντύνομαι πρόχειρα στα όνειρά μου

κι εγώ να τρέχω ξυπόλυτη από πίσω,

να προσπαθώ να φτάσω το χρόνο που επιταχύνει

και σε τραβά από πίσω μαζί του

κι όταν, που και που, τα καταφέρνω

και πλησιάζω τόσο που αρπάζω τους δείκτες

και στ' αλήθεια τους παγώνω,

εκείνοι ξεγλιστρούν και πάλι απ' τις γροθιές μου

κι έτσι πέφτω ηττημένη,

τα μάτια μου θολά, οι άμυνές μου σπασμένες,

να παλεύω τις αλλαγές

και να κυνηγώ πια μονάχα εικόνες και ήχους

Δεν αντέχω να φύγεις,

άλλα λόγο να σου δώσω να μείνεις

δεν βρίσκω.....

Mask made of rocks

...Εσένα και τις σκέψεις σου σε θάνατο καταδικάζω.
Μόνο τα συναισθήματά σου θα φυλάζω,
κι εκείνα όμως καταραμένα
να μείνουν για πάντα κλειδωμένα
μέσα στο βαλσαμωμένο σου σώμα,
ποτέ κανείς να μην βλέπει διαφορά.

Με πέτρα θα χτίσω το πρόσωπό σου,
να μένει ασάλευτο σε λύπη και χαρά,
μα δεν θα κάνει και μεγάλη διαφορά,
αφού πάντοτε, έτσι ήσουν
κι αν τολμάς, αρνήσου. 

Παρόν.

...Με κοίταξε στα μάτια, βαθιά, αληθινά, όπως παλιά.
Σήκωσε αργά το δεξί του χέρι και με τρυφερές κινήσεις άγγιξε το λαιμό μου.
Ήταν σαν η παλάμη του να ταίριαζε τέλεια με το σχήμα του προσώπου μου,
έτσι τρυφερά που με τον αντίχειρά του το άγγιζε
και με την υπόλοιπη παλάμη έκλεινε το κεφάλι και τον λαιμό μου.
Πριν χρειαστεί να μιλήσει, πρόλαβα κι έκλεισα τα μάτια.
Χτυπούσε με μανία η καρδιά, λες και ήξερε πως θα τη σταματούσα.
"Δεν είσαι εδώ" ξεφύσηξα και ένιωσα το άγγιγμά του να εξαφανίζεται
σπιθαμή προς σπιθαμή.


*

Κλείνω τα μάτια και σε κρατάω μεσ' το μυαλό μου.
Θυμάμαι και γελάω, θυμάμαι και πονάω.
Θυμάμαι και δεν κοιμάμαι τελικά,
ώσπου γίνεσαι ένα με το όνειρο
και αποφασίζω πως θα σε φυλακίσω εκεί.

Για όσο η ξένη πόλη με χωράει,
δεν θα σκέφτομαι, δεν θα νιώθω,
δεν θα θέλω, δεν θα χρειάζομαι τίποτα.
Θα είμαι χαρούμενη και δεν θα ψάχνω λόγους.
Αν χρειαστεί, θα τους φτιάχνω μόνη,
θα χτίζω σύννεφα από κενό να με κρατούν πάνω απ'τη γη.

Για όσο μένω εδώ,
από τη θάλασσα θα ζητήσω να τα φυλάξει όλα πίσω
ώσπου το κύμα να μου τα επιστρέψει ξανά
εκεί που με χαιρετάς από μακρυά
και που για τα πάντα φταίω.

Εδώ, δεν υπάρχει εκεί.
Δεν θέλω, για λιγάκι μόνο, να υπάρχει.

M (φταίω)

Πάντα με κάνεις να γελάω
και ξέρεις πόσο δύσκολο είναι.

*έκανες



Ούτε χρόνος δεν πρόλαβε να κλείσει
που σε γνώρισα για τα καλά
και τώρα τη ζωή μου,
για δες πώς τα κατάφερες,
και δεν θέλω να τη φανταστώ χωρίς εσένα

Τα έφαγες τα μούτρα σου
κι όχι μόνος.
Σαν πιόνια domino
πέσαμε ο ένας μετά τον άλλο
κι ίσως όλοι μας σχεδόν, λίγο ή πολύ,
συντελέσαμε στο σπρώξιμο αυτού του πρώτου κομματιού...



Σε βλέπω στα όνειρά μου, το ξέρεις;
Πού να το ξέρεις;
Μήπως καταλαβαίνεις; Δεν καταλαβαίνεις...
Και δεν μπορώ να σε κατηγορήσω ότι δεν προσπαθείς.

Προσπάθησες. Νοιάστηκες.
Κι ακόμη νοιάζεσαι, μα,
τα όπλα τα παρέδωσες.
Βρήκαμε τον ένοχο τώρα,
έκλεισε η υπόθεση
και μόνος σου αυθαίρετα κατέληξες στην τιμωρία.

Εξορία....
Χωρίς επιστροφή. Γιατί;
Γιατί βρέθηκε ο ένοχος,
η υπόθεση, το μυστήριο λύθηκε.
Και νομίζεις, μ'αυτό τον τρόπο,
μονάχα τον εαυτό σου τιμωρείς.
Χα!

Δεν καταλαβαίνεις, έτσι;
Εσύ δεν ζήτησες χρόνο,
ζήτησες απ' εκείνον να σταματήσει να κυλά.
Δεν γίνεται και δεν γυρίζει πίσω.

Έκλεισε η υπόθεση,
το μυστήριο λύθηκε
και ο φάκελος σφραγίστηκε,
δεν του βγάζεις λέξη.
Τώρα μοιάζουμε...



Άλλο ζήτησες, άλλο έγραψα.