χωρίς λόγο/ή και

κείμενο που ξεκινά χωρίς απεύθυνση
κείμενο που ξεκινά χωρίς εισαγωγή
κείμενο που εισάγεται με την πρόθεση να μην εισαχθεί
κείμενο που εισάγω και παράγω και αναπαράγω στο κεφάλι μου σε ρυθμό ντάπστεπ
κείμενο που δεν ξεκινά
αλλά ξεκίνησε ήδη
και δεν τελειώνει
αλλά αυτό ήταν


ή και όχι

μπλε ιστορίες

γεια,

δεν ήθελα να ενοχλήσω
ήθελα να σου θυμίσω πως σήμερα αλλάζει η ώρα
για να μου πεις πώς ήδη το ξέρεις
και πάλι να μην καταλάβεις

σήμερα με ρώτησαν ποιο είναι το αγαπημένο μου χρώμα
τελευταία ρωτάνε πολλά
και καθετί είναι μεγάλη ιστορία

μια μπλε ιστορία

μια κοπέλα μπαίνει σε ένα μπαρ
ξεκινά να μουρμουρίζει το ρεφρέν στο τραγούδι των ηχείων
και πριν τελειώσει το κομμάτι
καταρρέει νεκρή στο πάτωμα

η αυτόματη απάντηση ήταν πάντα μπλε
μπλε είναι η θάλασσα
ο ουρανός όταν βγαίνουν τα πρώτα αστέρια
το χρώμα που τονίζει το πρόσωπο της μαμάς μου
και που διαγράφεται στις λέξεις του μπαμπά μου
μπλε ήταν πάντα οι έρωτές μου
και μπλε ήμουν εγώ
και οι μεγάλες μέρες μου

μπλε ήταν το κάθισμα λεωφορείου
που κοιμήθηκες πρώτη φορά πάνω μου

ένας άνδρας βγαίνει από ένα κτήριο
συναντά κάποιον στο απέναντι πεζοδρόμιο
τον πλησιάζει
ο ξένος χαμογελά και σκύβει το κεφάλι καταφατικά
ο άνδρας βγάζει ένα όπλο και πυροβολεί

μπλε ήταν τα μάτια σου
όταν άναβε το φλας της φωτογραφικής μου

μια κοπέλα μπαίνει σε ένα μπαρ
ξεκινά να μουρμουρίζει το ρεφρέν στο τραγούδι των ηχείων
πριν τελειώσει το κομμάτι
καταρρέει νεκρή στο πάτωμα

το ηχοσύστημα κολλάει

ξαναμπαίνει το ρεφρέν

η κοπέλα σηκώνεται

όταν φτάνει το κουπλέ

εκείνη ξαναπεθαίνει

τέλος πάντων
δεν ήθελα να ενοχλήσω
μονάχα να σου γκρινιάξω λίγο
πως είναι ανήθικο να φορά ο ταξιτζής το άρωμά σου


ΥΓ το αγαπημένο μου χρώμα φέτος είναι το κόκκινο

μην πατάτε το λουλούδι μου

ε
είναι κάτι χρώματα που θυμίζουν κάτι ανθρώπους
κι είσαι και συ που θυμίζεις τα χρώματα.


θα τρομοκρατώ τα στενάκια που σε τρομοκρατούν μέχρι να πεθάνω
και καθημερινά
παρόλα αυτά
θα πεθαίνω
μα δε θα επιτρέπω σ' ένα-δυο θανάτους να σε αφήνουν μόνη

σήμερα είμαι ευτυχισμένη

είπαν στις ειδήσεις πως έχεις ανοσία στο αίμα μας
και εγώ γέλασα
κι έπειτα χαμογέλασα
και όταν έκλεισα την τηλεόραση δάκρυσα λίγο
και βγήκε αίμα

θα 'θελα να μαι ο καθρέπτης σου
να κάνω τα σπυράκια που σε ενοχλούν
να μοιάζουν με χρυσόσκονη
και το παιδί που σου 'ναι άσχημο
να μοιάζει με εσένα

στις ειδήσεις είπαν επίσης
στο μετεωρολογικό δελτίο
ότι ο καιρός στο εσωτερικό θα είναι συννεφιασμένος
αλλά μόνο στους συννεφιασμένους

σήμερα
είμαι
ευτυχισμένη

γιατί θα τη γλιτώσεις

(τι αγωγή παίρνω να θεραπεύσω το σκοτάδι;
θεέ
ας είναι αναβράζον
δε τα μπορώ τα χάπια
κι έτσι κι αλλιώς
να ξεράσω θέλω
όχι να καταπιώ)

θα 'θελα να 'μαι ένα πλάσμα εξωτικό
με μάτια ουρανού
σαν αυτά που σε κάνουνε να κλαις
και να σου γρατζουνάω τις νύχτες το παράθυρο
όταν έχεις όνειρα με νικοτίνη

εγώ είμαι ευτυχισμένη
και εγώ στα αρχίδια μου αν θα σαπίσω.
εσύ θα τη γλιτώσεις.
εσύ θα τη γλιτώσεις.
κι αν χρειαστεί
εσύ ξέρεις και να καταπίνεις χάπια.

είμαι η κόλαση
και είσαι άθεη.
και για αυτό σήμερα είμαι ευτυχισμένη.


ε
είναι μια κοπέλα
με μπλε μαλλιά
που μυρίζουν αμμωνία
ιδρωμένες παλάμες
που μυρίζουν λαδοπαστέλ
και συμπαγείς τοίχους
από λουλούδια της αυλής

memories from scratch

αγαπημένε μου,
η πραγματικότητα είναι τόσο εξωπραγματική.

αρνούμαι καθημερινά,
με εικοσιτετράωρες εξορμήσεις στο πλασματικό,
φαντασιώσεις χυμένων συναισθημάτων
και παραμύθια φρίκης, για τους μικρούς και τους μεγάλους μας φίλους.

η αλήθεια για μένα είναι,
ζηλεύω τους ανθρώπους που φοβούνται τις αράχνες
κι αυτούς που έχουν κακές μέρες.

τώρα που έκλεισε το έτος κολυμπάω στα απόνερα.
αθεράπευτες προσδοκίες και νεκρή ελπίδα,
θανατηφόρος συνδιασμός
που με τρελαίνει
καμιά φορά στη χαρά
που κολυμπάω και δεν πνίγομαι.

άλλωστε,
το αγαπημένο μου χρώμα φέτος είναι το κόκκινο,
πρόδωσα το μπλε.

έμαθα να αναγνωρίζω μοτίβα
και να αποδομώ σημάδια
για να ξέρω πλέον ότι κάνω λάθος
και να συνεχίζω με επίγνωση.

είναι κάτι κι αυτό,
δεν ξέρω τι
αλλά καλό είναι τα πράγματα να είναι.
και οι άνθρωποι δηλαδή,
αλλά βολεύομαι.

εδώ, δεν έχει κύκλους,
δεν έχει σπείρες,
μόνο ελλείψεις
με διακεκομμένες γραμμές και τελίτσες
σε γλώσσα μπράιγ
να σχηματίζουν μια ιδέα τέλους
που δεν έμαθα να διαβάζω
γιατί στηρίχτηκα στα μάτια.

γι αυτό λέω,
αν βρισκόμασταν κάπου ανάμεσα στ' αστέρια,
θα καταπίναμε καραμέλες με γεύση καπουτσίνο,
θα μετρούσαμε πλανήτες αντί για αυτοκίνητα
και θα μάθαινες να αγαπάς τις μαύρες τρύπες
τόσο, όσο να αντέξεις κι εμένα.

αλλά δε βρισκόμαστε.
γενικά.
δε βρισκόμαστε.
και ειδικά,
δε βρίσκομαι καθόλου.

και με τρελαίνει καμιά φορά
στη χαρά
που τουλάχιστον ψάχνω.

και, μεταξύ μας,
ναι,
θα προτιμούσα τις αράχνες.
αλλά,
ναι...